აუზები

კომპოზიტური ჩაშა რამდენიმე დღეში იდგმება და დასაწყისში იაფია, მაგრამ მისი ზომა და ფორმა ქარხნული მოდელებით შემოიფარგლება, საფარის შეკეთება კი რთულია. ბეტონის ჩაშა უფრო დიდხანს შენდება — თვენახევრიდან სამ თვემდე სიმტკიცის აღების ჩათვლით — სამაგიეროდ იძლევა ნებისმიერ გეომეტრიას, გადამდინარე ბორტს, ჩაშენებულ კიბეებს და ათწლეულებს ძლებს.

სკიმერული უფრო მარტივი და იაფია: წყლის დონე ბორტზე დაბალია. გადამდინარე უფრო ეფექტურად გამოიყურება — წყალი ბორტის დონეზე პერიმეტრის ღარში გადადის, — მაგრამ საჭიროებს გადამდინარე ავზს და ტუმბოების მეტ წარმადობას. ღირებულების სხვაობა არსებითია, ამიტომ არჩევანი ჩაშის ჩამოსხმამდე კეთდება.

ჩაშა არმირდება როგორც ერთიანი მონოლითური კონსტრუქცია კუთხეებისა და გადასვლების გაძლიერებით. ბეტონი კეთდება ჰიდროსაიზოლაციო დანამატებით, ხოლო დეფორმაციული ნაკერები, თუ საჭიროა, ჰიდროშპონებით აღიჭურვება. სეისმურ რაიონში სწორედ ხისტი არმირება და ცივი ნაკერების არარსებობა განსაზღვრავს, გაჩნდება თუ არა ბზარი.

ძირითადი ხარჯი — ელექტროენერგია ტუმბოსა და გათბობაზე, ქიმია და წყლის შევსება. თბილისის კლიმატში სეზონი გრძელდება მაისიდან ოქტომბრამდე გათბობის გარეშე და მთელი წელი თბური ტუმბოთი. ზუსტი ციფრები ჩაშის მოცულობაზე, საფარის არსებობასა და გამოყენების რეჟიმზეა დამოკიდებული, ამიტომ მათ პროექტთან ერთად ვთვლით.

სამი შეცდომა. პირველი — ჰიდროიზოლაცია „ერთ ფენად“ კუთხეებისა და ჩასადებების გაძლიერების გარეშე: გაჟონვა სწორედ იქ იწყება. მეორე — ჩასადებები და მილები, დაყენებული ბეტონირების შემდეგ ბურღვით: ჩაშა სუსტდება. მესამე — შეუფასებელი ფილტრაცია: სუსტი ტუმბო მოცულობას ნორმატიულ დროში ვერ გადატუმბავს და წყალი მღვრიე რჩება.

დიახ, თბილისში ეს ხშირი შემთხვევაა. ფერდობზე აუზი საჭიროებს საყრდენ კონსტრუქციას და გრუნტის გვერდითი წნევის გაანგარიშებას, ზოგჯერ კი წყდება როგორც ნაწილობრივ აწეული ჩაშა ხედიანი ბორტით. ასეთი აუზი უფრო ძვირია საყრდენი კედლებისა და დრენაჟის გამო.